Czeskie wzgórza

Czeskie wzgórza to kategoria zrzeszająca unikalne regiony geograficzne Sudetów Wschodnich, położone na malowniczym pograniczu Moraw i Śląska. Obejmuje ona trzy wyjątkowe pasma: Góry Hanuszowickie, Niski Jesionik oraz Wyżynę Zabrzeską, które wspólnie tworzą fascynującą mozaikę krajobrazów, rzeźby terenu i historycznych granic.

W skład tej kategorii wchodzą:

Góry Hanuszowickie – mikroregion rozciągający się na długości ponad 50 km w dorzeczu Morawy i Desny, od miejscowości Staré Město aż za okolice Uničova. Sąsiaduje z Masywem Śnieżnika, Górami Złotymi, Wysokim i Niskim Jesionikiem, Obniżeniem Górnomorawskim, Kotliną Kłodzką oraz Wyżyną Zabrzeską. Najwyższym wzniesieniem tego pasma jest Jeřáb (1003 m n.p.m.).
Niski Jesionik – rozległy mezoregion leżący całkowicie w Czechach, graniczący od północnego wschodu z Płaskowyżem Głubczyckim, od północnego zachodu z Górami Opawskimi, Wysokim Jesionikiem i Górami Hanuszowickimi (Hanušovicką vrchoviną), od zachodu z Obniżeniem Górnomorawskim, od południowego wschodu z Bramą Morawską, a od wschodu z Kotliną Ostrawską. Najwyższym szczytem regionu jest Slunečná (800 m n.p.m.).
Wyżyna Zabrzeska – jednostka geograficzna w północno-zachodniej części Moraw, należąca do Jesenickiej oblasti i Českej křídovej pánve. Oddziela Hornomoravský úval i Mohelnicką brázdu od Podorlickiej pahorkatiny. Graniczy m.in. z Górami Orlickimi, przedgórzem Hrubého Jeseníku oraz Drahanskou vrchovinou, a od sąsiednich nizin i kotlin oddzielają ją wyraźne uskoki tektoniczne. Jej najwyższym punktem jest Lázek (714 m n.p.m.).

Wpisy w tej kategorii przybliżają bogactwo przyrodnicze, szlaki turystyczne oraz sekrety tych trzech czeskich pasm, sklasyfikowanych w polskiej literaturze m.in. przez profesorów Jerzego Kondrackiego i Wojciecha Walczaka.