Góry Złote i Bialskie

Góry Złote i Bialskie to kategoria dedykowana dwóm wyjątkowym, ściśle powiązanym ze sobą pasmom górskim w Sudetach Wschodnich. Choć pod względem krajobrazowym i turystycznym różnią się charakterem, łączy je wspólna historia geograficzna oraz niezwykła, dzika przyroda.
Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski profesora Jerzego Kondrackiego, a także czeskich geografów (dla których całe to terytorium to Rychlebské hory), Góry Bialskie stanowią integralną część Gór Złotych. Podobny podział przyjmuje mapa Geoserwisu, traktując Góry Złote jako pasmo główne. Na moim blogu również uznaję tę jedność geograficzną, jednak dla większej przejrzystości wpisów oraz wygody planowania wycieczek, dzielę opisywane szlaki i atrakcje na dwa osobne subregiony:
  • Góry Złote (czes. Rychlebské hory) – w potocznym ujęciu rozciągają się od Przełęczy Kłodzkiej na północnym zachodzie aż do Przełęczy Ramzovskiej na południowym wschodzie i przełęczy pomiędzy Pasieczną a Smrekiem na południu. Przełęcz Różaniec dzieli ten łańcuch na niższą część północno-zachodnią oraz wyższą południowo-wschodnią. Najwyższym szczytem całego pasma jest Smrek (1127 m n.p.m.).
  • Góry Bialskie – nazywane często „Sudeckimi Bieszczadami” ze względu na swoją dzikość, bezludne szlaki i gęste lasy. Rozciągają się od Przełęczy Płoszczyna (granica z Masywem Śnieżnika) aż po dolinę górnej Białej Lądeckiej, która naturalnie oddziela je od właściwych Gór Złotych. Pasmo charakteryzuje się wyrównanym grzbietem i brakiem jednego wyraźnego zwornika. Najwyższym punktem po polskiej stronie jest Postawna (1117 m n.p.m.), z kolei oficjalnym reprezentantem pasma w Koronie Gór Polski jest sąsiedni Rudawiec (1106 m n.p.m.).
W tej kategorii znajdziesz szczegółowe opisy szlaków, relacje ze zdobywania szczytów do Korony Gór Polski (Kowadło i Rudawiec) oraz praktyczne poradniki, które pomogą Ci odkryć te wciąż nieoczywiste i urokliwe zakątki polsko-czeskiego pogranicza.