Góry Bardzkie

Góry Bardzkie to kategoria dedykowana najbardziej wysuniętemu na wschód pasmu górskiemu w Sudetach Środkowych. Te urokliwe i wciąż nieoczywiste góry ciągną się na długości 20 km i szerokości od 6 do 10 km – od historycznej Przełęczy Srebrnej na północnym zachodzie (gdzie stanowią orograficzne przedłużenie Gór Sowich) aż po Przełęcz Kłodzką na południowym wschodzie, za którą graniczą z Górami Złotymi. Od północnego wschodu opadają one wyraźnym uskokiem brzeżnym ku Przedgórzu Sudeckiemu, natomiast od południowego zachodu przechodzą łagodnie w Kotlinę Kłodzką. Całe pasmo, zajmujące powierzchnię około 200 km², przedzielone jest na dwie części przez spektakularny, antecedentny przełom Nysy Kłodzkiej, zwany Przełomem Bardzkim.

W strukturze geograficznej tego regionu wyróżniamy dwa odmienne pasma grzbietowe:

Grzbiet Zachodni – mający kształt szerokiego, nieco niższego i łagodniejszego masywu. Jego najwyższą kulminacją jest Kortunał (676 m n.p.m.) . Na południe od niego leżą dodatkowo Obniżenie Łącznej oraz Garb Golińca.
Grzbiet Wschodni – zdecydowanie wyższy, o charakterze pojedynczego, wyraźnie i ostro zarysowanego w terenie pasma. To tutaj wznoszą się dwa kluczowe dla tego regionu szczyty, oddalone od siebie w linii prostej o zaledwie 450 metrów: faktycznie najwyższa w całych Górach Bardzkich Szeroka Góra (765 m n.p.m.) oraz legendarna Kłodzka Góra (757 m n.p.m.) . Choć Szeroka Góra dzierży miano najwyższej, to właśnie na Kłodzkiej Górze znajduje się popularna pieczątka Korony Gór Polski oraz imponująca, wysoka wieża widokowa.

Wpisy w tej kategorii przybliżają najciekawsze szlaki niezwykle pięknych Gór Bardzkich.