Pricny Vrch (975 m) najwyższy szczyt Gór Opawskich zaliczany do Korony Sudetów. Trasa ze Zlatych Hor przez Taborskie Skały i Maria Hilf.

Pricny Vrch – opis trasy z Zlatych Hor

Pricny Vrch (Přičný vrch, 975 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Gór Opawskich po czeskiej stronie granicy i jeden ze szczytów zaliczanych do Korony Sudetów. W dzisiejszej relacji zapraszam na opis wycieczki ze Zlatych Hor przez ruiny zamku Edelstejn, Taborskie Skały i grzbiet Hreben. To jedna z najciekawszych widokowo wycieczek w Górach Opawskich.

Na najwyższy szczyt całych Gór Opawskich wybrałem się wspólnie z Dorotką w kwietniu 2026 roku. Był to mój powrót na to wzniesienie po czterech latach przerwy. Warto było więc sprawdzić co się zmieniło w krajobrazie.

Informacje praktyczne

Trasa: Zlate Hory Bohema – Zamek Edelstejn – Taborske Skaly – Hřeben – Přičný vrch– Hreben – Vyr – Sanktuarium Maria Hilf – Zlate Hory Bohema

Długość trasy: ok. 12 km.

Suma podejść: 545 m

Punkty GOT: 17

Mapa trasy:

Start wycieczki z ośrodka Bohema w Zlatych Horach

W sobotę (11.04.2026 r.) rankiem ruszamy razem z Dorotką z Nysy w kierunku Głuchołaz i dalej w stronę miejscowości Zlate Hory położonej na terenie Republiki Czeskiej. Mijamy miejscowość, a nasz cel to parking znajdujący się na terenie ośrodka Bohema.

Dawniej zimą funkcjonował tu jeden z popularniejszych wśród Polaków ośrodków narciarstwa zjazdowego. Obecnie ze względu na zmiany klimatyczne i fakt, że jest to najniżej położonych ośrodek narciarski w tym regionie Czech, został on zamknięty i wystawiony na sprzedaż przez miasto (na chwilę obecną kupiec się nie znalazł – chyba nikt nie wierzy, że można tu jeszcze rozkręcić działalność narciarską).

Nadal funkcjonuje jednak kompleks sportowo-rekreacyjny Bohemaland przy którym dostępny jest parking, gdzie zostawiamy nasz samochód. Na miejscu jest pusto, ośrodki stoją puste – wydaje się, jakby część przeznaczono na kwatery prywatne.

Zabieramy plecaki i ruszamy w drogę. Przed nami ponad 12 kilometrowa wędrówka przez najwyższą część pasma Gór Opawskich. Szybko odnajdujemy oznaczenia niebieskiego szlaku turystycznego, opuszczamy ośrodek i drogą asfaltową zmierzamy w stronę pierwszego celu naszej wycieczki, jakim są ruiny zamku Edelstejn. Z prawej strony mijamy wyciąg krzesełkowy, a przed nami otwiera się widok na Zamecky Vrch (702 m).

Podejście na Zamecky Vrch i punkt widokowy

Jak widać przed nami kawałek wspinaczki. Docieramy do miejsca w którym droga asfaltowa idzie dalej prosto, a szlak skręca w prawo i wprowadza nas na ścieżkę. Tutaj rozpoczynamy właściwe podejście na Zamecky Vrch (702 m). Można powiedzieć, taka rozgrzewka na początek, ale szybko i sprawnie je pokonujemy i wychodzimy na punkt widokowy znajdujący się na górnej stacji wyciągu narciarskiego.

Tutaj decydujemy się na pierwszą dłuższą przerwę na pamiątkowe zdjęcia i podziwianie widoków. Niestety wyciąg powoli zarasta – sporo jeszcze widać, ale to już nie to co cztery lata temu, gdy tutaj byłem. Nadal jednak świetnie widać oddalone Zlate Hory z zabudowaniami miejscowości oraz dominujący z lewej strony masyw Biskupiej Kopy (890 m).

Ruiny zamku Edelstejn

Po krótkim odpoczynku ruszamy dalej i docieramy do ruin zamku Edelstejn na szczycie Zámeckiego Vrchu (702 m). O warowni zachowało się niewiele informacji. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1281 roku, gdy zamek otrzymał biskup wrocławski jako rekompensatę za szkody wyrządzone przez braci Otę i Oldricha z Linavy, napadających na biskupie wsie. Wkrótce jednak warownię siłą przejął książę Henryk IV Probus, co doprowadziło do kilkuletniego konfliktu zakończonego zwrotem ziem biskupowi.

W czasie wojen husyckich Edelstejn przeszedł w ręce księcia opolskiego Bolka jako zastaw. Władca uczynił z niego swoją siedzibę i rozbudował warownię, która stała się jedną z największych w regionie opawskim. Próby odzyskania zamku przez wcześniejszych właścicieli nie powiodły się, ponieważ Bolko domagał się zwrotu zarówno pożyczonych pieniędzy, jak i kosztów przebudowy.

Po śmierci Bolka zamek przejął król Jerzy z Podiebradów, a zarządzał nim Jan z Żerotina. W 1467 roku, po bitwie między utrakwistami a wojskami wrocławskimi, na zamku uwięziono wielu rycerzy wrocławskich. Wkrótce jednak biskup Jodok z Rużomberku zdobył warownię, po czym kazał ją spalić i zburzyć, aby nie mogła już służyć wrogom.

Od 1474 roku ruiny należały ponownie do biskupów wrocławskich. Opuszczony zamek stopniowo rozebrali okoliczni mieszkańcy, wykorzystując kamień do budowy domów. Dziś pozostały jedynie fragmenty murów, rowów i wałów ziemnych.

Sztolnia Nowy Hackelberg i pierwsze panoramy

Opuszczamy ruiny zamku i ruszamy dalej. Szlak sprowadza nas do miejsca w którym do 1962 roku stała Kaplica św. Anny. Niestety nie zachowała się do dnia dzisiejszego. Tutaj dociera także żółty szlak turystyczny, a my wchodzimy na drogę asfaltową i kontynuujemy wędrówkę niebieskim szlakiem. Ten trawersuje stoki Pricnego Vrchu i przechodzi obok źródełka o nazwie Pod Mirem, przy którym można się zatrzymać i nabrać sobie wody. Jest tutaj ładna drewniana wiatka.

Idziemy dalej. Szlak niebieski odbija na leśną ścieżkę. W ten sposób żegnamy się z drogą asfaltową, a po przejściu około 200 metrów wchodzimy na drogę szutrową. Tutaj szlak niebieski idzie dalej prosto w stronę przełęczy Vyr, a w prawo skręca Zlatohorska Górnicza Ścieżka Dydaktyczna, którą teraz będziemy wędrować w stronę Taborskich Skał, trawersując stoki Pricnego Vrchu.

Zlatohorska Górnicza Ścieżka Dydaktyczna przebiega przez najważniejsze punkty historii górnictwa złota znajdujące się w sąsiedztwie Zlatych Hor. Oznakowana jest biało-czerwonymi kwadratami i ma długość 16 kilometrów.

Docieramy do pierwszej atrakcji na ścieżce, jaką jest Sztolnia Nowy Hackelberg. Jest to pamiątka XX-wiecznej eksploatacji. Prace badawcze rozpoczęto tu w 1949 roku. Główny chodnik wydrążono w latach 1960-1965. Początkowo wydobywano tu przede wszystkim rudę miedzi, a później także rudy polimetaliczne, czyli takie którym towarzyszą inne minerały, w tym przypadku ołów, cynk, a także złoto. Dziś wejście do sztolni jest zakratowane i zagruzowane.

Pierwsze panoramy

Tuż przy sztolni znajduje się także ciekawy punkt widokowy. Trzeba do niego kawałek podejść, ale warto bowiem odsłania się piękna panorama widokowa na Biskupią Kopę (890 m.), Zlate Hory i Zamecky Vrch (702 m.), masyw Góry Parkowej po polskiej stronie oraz Lysy Vrch (670 m.). To pierwsze dziś tak szerokie widoki, dlatego też korzystamy i robimy pamiątkowe zdjęcia.

Ruszamy dalej, ścieżka wyprowadza nas systematycznie coraz wyżej. Ostatnim razem, gdy tędy szedłem to z prawej strony pojawiały się widoki. Było to jednak cztery lata temu, a dziś teren ten wygląda ciut inaczej i już za bardzo widoków nie ma. Wędrujemy więc spokojnie ścieżką górniczą, klucząc pomiędzy drzewami – w niektórych miejscach szlak jest dosyć zarośnięty.

W końcu szlak wyprowadza nas powoli na otwartą przestrzeń tuż pod granią szczytową, a za naszymi plecami otwiera się kolejna wspaniała panorama widokowa na położone w dole Zlate Hory oraz znajdujący się z prawej masyw Biskupiej Kopy (890 m n.p.m.), czy położony z lewej masyw Góry Parkowej nad Głuchołazami. Pogoda nam dziś sprzyja, dzięki czemu możemy podziwiać piękne panoramy.

Sztolnia Ołowiana

Opuszczamy polanę widokową i docieramy do kolejnej górniczej ciekawostki jaką jest Sztolnia Ołowiana. Sztolnia, ta o długości blisko 160 metrów, pełniła rolę sztolni dziedzicznej, czyli takiej, która miała przede wszystkim odprowadzać wodę. Początki górnictwa w tym miejscu to głównie, widoczne dzisiaj, szyb i zalegająca wokół niego hałda.

Taborskie Skały – jeden z najlepszych punktów widokowych w Górach Opawskich

Będąc na grani, zamieniamy ścieżkę górniczą na czerwony szlak turystyczny i rozpoczynamy wędrówkę w stronę Taborskich Skał. Na początek docieramy do jednej ze skał, która pełni funkcję platformy widokowej. Można na nią wejść, ale trzeba uważać żeby nie spaść. Z góry roztacza się przepiękna panorama widokowa na pasmo Sudetów Wschodnich. Pięknie widać rejon Zlatego Chlumu (891 m), dalej z prawej wzniesienia Rychlebskich Hor – Studnicni Vrch (991 m), Sokoli Vrch (967 m) czy Kremenac (735 m.). Panoramę domyka masyw Góry Parkowej nad Głuchołazami.

Panorama Sudetów z Taborskich Skał

Schodzimy z platformy widokowej, idziemy dalej i docieramy do Taborskich Skał. Nazwa tego miejsca ma nawiązywać do biblijnej Góry Tabor lub do obozu (cz. Taboru) husytów, którzy mieli tu biwakować podczas wojen husyckich. Pierwsze formacje skalne znajdują się jeszcze w lesie, ale nieco niżej po wycince jaka miała miejsce kilka lat temu w całych Górach Opawskich powstał fenomenalny punkt widokowy na który właśnie docieramy. Rozsiadamy się na jednej ze skałek i robimy sobie dłuższą przerwę na odpoczynek i podziwianie widoków.

Przed nami wyłania się piękna panorama widokowa. Od lewej Medvedi Vrch (1216 m), Pradziad (1491 m), Orlik (1206 m), nieco bliżej Zamecky Vrch (934 m). Dalej na prawo Cervena Hora (1333 m), Keprnik (1423 m) czy Serak (1351 m). Następnie otwiera się widok na Śnieżnik (1425 m). Natomiast na pierwszym planie pięknie widać Rejviz i Zlaty Chlum (891 m) z wieżą widokową. Dalej na prawo widać Studnicny Vrch (992 m), Sokoli Vrch (967 m), Cerną Horę (809 m.), Bile Kameny (675 m.) i Kremenac (735 m.).

Panorama jest niesamowita, ale postanawiam zejść nieco niżej na kolejną skałkę. Dorota w tym czasie odpoczywa, a ja korzystam z chwili na zrobienie zdjęć na perspektywę, która od rana nam towarzyszyła, czyli widok na Biskupią Kopę (890 m.), Zlate Hory i górujący nad miastem Lysy Vrch (670 m), a także na masyw Góry Parkowej położony dalej nad Głuchołazami.

Grań Pricnego Vrchu i wejście na najwyższy szczyt Gór Opawskich

W końcu jednak decydujemy się ruszyć w dalszą drogę. Wracamy czerwonym szlakiem w stronę Sztolni Ołowianej. Następnie dalej idąc czerwonym szlakiem wędrujemy w kierunku rozejścia szlaków Hreben. Jesteśmy już na grani szczytowej Pricnego Vrchu (975 m.), bowiem sam wierzchołek jest dosyć długi, dlatego też idzie nam się całkiem dobrze bo po płaskim.

Szlak doprowadza nas do ciekawego punktu widokowego przy którym postanawiamy się zatrzymać. Ten również powstał w podobny sposób jak przy Taborskich Skałach, czyli za sprawą wycinki drzew przeprowadzonej kilka lat temu. Tutaj otwiera się piękna panorama na Wysoki Jesionik z Medvedi Vrchem (1216 m) i Orlikiem (1204 m) oraz Vysoką Horą (1031 m).

Górnictwo złota na Pricnym Vrchu

Wracamy na szlak i kontynuuję swoją wędrówkę. Mijamy rozejście szlaków Hreben (choć tak naprawdę cała grań Pricnego Vrchu nosi właśnie taką nazwę) i ruszamy czerwonym szlakiem na Pricny Vrch (975 m), najwyższe wzniesienie Gór Opawskich. Grań jest dosyć wypłaszczona dlatego idąc nie towarzyszą nam żadne większe podejścia, dzięki czemu szybko stajemy na właściwym wierzchołku.

Niestety ten nie oferuje prawie żadnych większych widoków. Warto jednak odejść kawałek dalej za tabliczkę szczytu, gdzie odsłania się widok na czeską część Gór Opawskich i rejon Vetrnej (803 m.), czyli nasze opawskie połoniny.

Mimo wszystko warto się wybrać na ten szczyt, bowiem są tutaj inne atrakcje. Otóż od średniowiecza góra była miejscem wydobycia złota oraz innych metali, takich jak ołów, miedź czy piryt, na potrzeby produkcji kwasu siarkowego. Kopalnie zostały zamknięte w grudniu 1993 r. Pozostałością po nich są dziesiątki szybów oraz chodników o łącznej długości około 120 km! Większość z nich została zasypana ze względu na bezpieczeństwo. Wokół tych szybów poprowadzono ścieżki przyrodniczo-dydaktyczne, którymi dziś fragmentarycznie wędrowaliśmy.

Zejście przez przełęcz Vyr           

Chwilka spędzona na podziwianiu widoków i czas ruszać dalej. Wracamy do rozejścia szlaków Hreben, gdzie skręcamy na niebieski szlak turystyczny, którym teraz będziemy schodzić na przełęcz Vyr. W trakcie zejścia w kilku miejscach otwierają się przed nami panoramy widokowe, co jakiś czas zatrzymujemy się aby zrobić sobie pamiątkowe zdjęcia. Trzeba przyznać, że zejście jest obfite w punkty widokowe, a nas najbardziej zaciekawił fragment z widokiem na Biskupią Kopą (890 m n.p.m.) i Vetrną (800 m n.p.m.).

Sanktuarium Maria Hilf w Zlatych Horach

Dość szybko docieramy do przełęczy Vyr. Tutaj w lewo skręca niebieski szlak prowadzący do Zamku Edelstejn, a w prawo prowadzi ścieżka górnicza w stronę Sanktuarium Maria Hilf. Skręcamy właśnie w tą stronę i rozpoczynamy zejście do jednego z ważniejszych obiektów religijnych w tych okolicach.

Warto wspomnieć, że początek sanktuarium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych dał pewien prudniczanin, Martin Thannheiser, który urodził się w tym miejscu. Jego matka, wraz z innymi mieszkańcami Zlatych Hor schroniła się na Přičnym vrchu, uciekając przed wojskami szwedzkimi plądrującymi okolicę. Ostatnią wolą Martina było, by w miejscu urodzenia powiesić obraz Matki Bożej. Wkrótce wizerunek stał się słynny za sprawą cudów, a miejsce przerodziło się w ośrodek pielgrzymkowy kultu maryjnego.

W XVIII stuleciu sanktuarium Maria Hilf – Panny Maryi Wspomożenia Wiernych po raz pierwszy zostało zagrożone zniszczeniem. Z rozporządzenia cesarza Józefa II kaplicę nakazano zburzyć. Szczęśliwie nie znalazł się nikt, kto mógłby to rozporządzenie wykonać, nawet pod groźbą użycia siły przez wojsko. Przed II wojną światową każdego roku przybywało tu od 80 do 100 tys. pielgrzymów. Po wojnie władze komunistyczne zakazały kultu w kościele Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, a w 1973 r. kościół z otaczającymi budynkami – decyzją władz państwowych – wysadzono w powietrze. W latach 90. XX w. doprowadzono do odbudowy sanktuarium, częściowo wzorując się na dawnej architekturze. Budowę ukończono w 1995 roku, a w uroczystościach inauguracyjnych wzięło udział około 12 000 pielgrzymów. Dziś jest to miejsce pielgrzymkowe trzech narodów: czeskiego, polskiego i niemieckiego.

Powrót do ośrodka Bohema

Po wyjściu z sanktuarium ruszamy w dalszą drogę. Teraz przed nami wędrówka żółtym szlakiem turystycznym do Zlatych Hor. Wzdłuż szlaku wiedzie droga krzyżowa z kamiennymi kapliczkami. Tuż za sanktuarium przez pewien czas szlak prowadzi drogą asfaltową, ale kawałek dalej znów wkracza na ścieżkę i sprowadza nas coraz niżej. Idąc podziwiamy każdą kolejną stację drogi krzyżowej, aż w końcu docieramy do drogi asfaltowej tuż przy ośrodku Bohema, gdzie zamykamy naszą pętlę.

Podsumowanie wycieczki na Pricny Vrch

W ten sposób kończymy naszą dzisiejszą wycieczkę. Na zegarkach mamy już prawie godzinę 17:00, nie śpieszyło nam się dlatego też trochę nam zeszło (na szlak wyruszyliśmy o 9:00). Niemniej najwyższy szczyt Gór Opawskich pokazał nam dziś wiele niesamowitych ciekawostek: od wspaniałych widoków, po ciekawostki górnicze czy sakralne. Warto wybrać się w ten rejon, jest tu naprawdę ciekawie.

FAQ – Pricny Vrch

Czy Přičný vrch należy do Korony Sudetów?

Tak, Pricny Vrch (Přičný vrch) zaliczany jest do Korony Sudetów jako najwyższy szczyt Gór Opawskich.

Jak dojść na Pricny Vrch?

Najpopularniejszy szlak na Pricny Vrch prowadzi ze Zlatych Hor przez ruiny zamku Edelstejn, Taborskie Skały i przełęcz Hreben. Trasa tworzy wygodną pętlę o długości około 12 km.

Jak długa jest trasa na Přičný vrch?

Opisana trasa ze Zlatych Hor ma około 12 kilometrów długości i około 545 metrów sumy podejść.

Czy trasa na Přičný vrch jest trudna?

Nie, jest to trasa o umiarkowanym stopniu trudności. Największe podejścia znajdują się w pierwszej części wycieczki.

Co warto zobaczyć po drodze na Přičný vrch?

Największe atrakcje na trasie to:

• ruiny zamku Edelstejn,
• Taborskie Skały,
• Sanktuarium Maria Hilf.

Czy z Pricnego Vrchu są widoki?

Sam wierzchołek jest częściowo zalesiony, jednak świetne panoramy znajdują się na Taborskich Skałach.

Gdzie znajduje się Přičný vrch?

Přičný vrch znajduje się w czeskiej części Gór Opawskich, w pobliżu miejscowości Zlaté Hory.