Kasprowy Wierch (1987 m.n.p.m.)

Kasprowy Wierch (1987 mnpm) do szczytu położonego w Tatrach Zachodnich. Otwórz na następnym końcu przez Dolinę Gąsienicową.

Trasa:

Kuźnice – Skupniów Upłaz – Przełęcz Między Kopami – Schronisko Murowaniec – Kasprowy Wierch.

Długość: 7,5 km.

Punkty GOT: 19 pkt.

Mapa:

Relacja:

Kontynuujemy z naszego urlopu z rodzicami i znajomymi w Tatrach w 2013 roku. Będzie przedostatnia relacja z naszego tegorocznego pobytu. Dziś czas na opis naszej takiej już jazdy na Kasprowy Wierch (1987 mnpm) marsz przez Dolinę Gąsienicową. Gdy tylko jesteśmy w Tatrach, zawsze staramy się wybrać na tę trasę, bardzo ją lubimy, ze względu na widok krajobrazowy. Naszą przyczyną pojawiania się rankiem w czwartek (08.08.2013 r.) od śniadania, tuż po wejściumy na przystanek w okolicach Krupówek. Busem udajemy się do Kuźnic gdzie meldujemy się o godzinie 9.00.

Kuźnice do dzielnica Zakopanego, położone w części partycji Doliny Bystrej na wysokości ok. 1010 m npm znajduje się na obszarze Tatr, pomiędzy zboczami Krokwi, Jaworzyńskich Czół, Boczania, Nieboraka i Nosala. Znajduje się tutaj dolna stacja kolejowa linowa na Kasprowy Wierch i centrum ruchu turystycznego, z którego wychodzi kilka szlaków turystycznych m.in. na Nosal, Kasprowy Wierch, Giewont czy Doliny Gąsienicowej. Warto pamiętać, że dojazd własny do Kuźnic jest zabroniony. Można się tutaj dostać jedynie za pomocą komunikacji miejskiej (busów).

Zabieramy plecaki i ruszamy za znakami niebieskiego szlaku turystycznego w stronę Doliny Gąsienicowej, kupujący po drodze bilety do Tatrzańskiego Parku Narodowego. Tuż za przybyciem czeka nas zastępczo strome zwolnienie na Nosalową Przełęcz. W zasięgu je pokonujemy i tuż przed przełęczą reakcji w prawo gdzie skręcany nasz szlak, który ma nas znaczenie do Doliny Gąsienicowej przez Boczań i Skupniów Upłaz. W miejscu rozejścia szlaków sami rozstrzygające, pierwszeństwo rozstrzygnięcia nas małe rozdzieliło. dodam także, że do naszej grupy dołączyli kolejni znajomi, którzy już byli w Tatrach. Byli także w Dolinie Gąsienicowej.

Zbieramy się i wyruszamy dalej, z tego miejsca, cały czas zostanie wyświetlony na coraz wyżej, takich stromych, jak na początku, gdy nie widać. Po kilku chwilach dotarliśmy do miejsca, w którym pojawiło się pierwsze widoki na Czerwone Wierchy. Oczywiście w tym miejscu wykonania, jak to zrobić bez wykonania fotek, po chwili ruszamy dalej.

Źródło, które jest używane do połączenia jest małą polanką, tuż przed wyjściem na Skupniów Upłaz. W miejscu tym uzupełniamy się płynnie, znajomi posilają się zabranymi kanapkami, nie i po chwili ruszamy w dalej. Od teraz będziemy wędrować po otwartym terenie. Warto wiedzieć, że Skupniów Upłaz to nazwa zbocza i grzbietowa pomiędzy doliną Jaworzynką a Doliną Olczyską w Tatrach Zachodnich. Zbudowany jest z wapiennych i dolomitowych skał. Obecnie jest to siedlisko bogatej flory wapieniolubnych roślin tatrzańskich porastających niezalesione fragmenty murawy i skały wapienne. Ze szlaku turystycznego płynącego po wschodniej stronie, poniżej zbudowanej z dolomitów triasowych grani, można podziwiać wspaniałe widoki na Dolinę Olczyską, pobliski Wielki Kopieniec czy Giewont.

Wędrujemy sobie powoli podziwiając piękne krajobrazy. Nasza grupa może być dostępna, każdy idzie swoim tempem. Inaczej około godziny 11:20, czyli po ponad dwóch godzinach marszu meldujemy się na Przełęczy Między Kopami. Jest to szerokie, trawiaste siodło na wysokości 1499 mnpm pomiędzy Wielką Kopą Królową (1531 mnpm) a Małą Kopą Królową (1577 mnpm). Rejon przełęczy jest trawiasty i organiczny jest z miękkich skał węglowych. Z przełęczy rozpościera się widok na masyw Giewontu oraz na skaliste urwiska Nosala. Z myślą o turystach, którzy zwykle tutaj urządzają postój, na przełęczy ustawiono kilka ławek. Oczywiście i my korzystamy z tej infrastruktury, czekając, aż cała nasza grupa zbierze się w całości.

Po wystąpieniu w przypadku, który oferować będzie już na samym początku piękne widoki na szczyt Doline Gąsienicową (Kościelec, Kozi Wierch, Granaty czy Kończysta). Widoki robiące na ogromne wrażenie. Od przełęczy przez chwilę szlak prowadzi nas jeszcze trochę ku górze, jednak po chwili wychodzimy już na otwartą przestrzeń i nasze oczom wypada się cała Dolina Gąsienicowa. Jest to górne piętro Doliny Suchej Wody Gąsienicowej. Nazwa Doliny Gąsienicowej jest zgodna z Gąsienicami, wcześniejszymi właścicielami. był wcześniej intensywnie wypasana. Tętnił życie pasterskim, był odwiedzany przez zbójników, według podań tutaj werbował do powstania Aleksander Kostka-Napierski. W 1964 r. zakończono wykup od właścicieli, rozebrano wspólne szałasów i zlikwidowano wypas. Odwiedzana przez turystów już na początku XIX wieku jest węzłem dla wielu szlaków turystycznych i bazą wypadową narciarzy i taterników. 

Sama dolina robi na nas ogromne wrażenie i uważam, że jest naprawdę magiczna. Wszak z doliny tej można zauważyć m.in. Orlą Perć, czyli najtrudniejszy szlak w Polsce.  teraz się pojawię, że przez chwilę zostaję z tyłu. Idąc jako ostatni zatrzymuję się na chwilę, aby mieć więcej zdjęć. Reszta grupy ruszyła już w kierunku Schroniska Murowaniec, ja natomiast powoli wędruję sobie. Warto pamiętać, że Schronisko PTTK „Murowaniec” na Hali Gąsienicowej położone jest na wysokości 1500 m npm i w latach 1921-1925, a obecnie posiada 120 miejsc noclegowych. Innymi ważnymi obiektami w dolinie są: baza taterników – „Betlejemka”, leśniczówka TPN – „Księżówka”, meteorologiczna stacja pomiarowa PAN, strażnik strażników TPN „Gawra” oraz kilka szałasów pasterskich.

W schronisku robimy sobie własne jedzenie, zamawiamy jakieś jedzenie. Trochę musi być w kolejce, ponieważ jest tutaj cała masa ludzi. Wszak nie alternatywne, że Tatry są bardzo popularne, także i schronisko. Po krótkiej chwili już, gdy siedzimy i zajadamy się zamówionym jedzeniem oraz ładujemy akumulatory. korzystanie z mocy przed nami jeszcze nie trudne, ale jednak, zwolnienie na Kasprowy Wierch (1987 mnpm), czyli cel naszej wycieczki.

Przed godziną 13:00 kończymy naszą wyprawę w schronisku i wyruszamy w drogę, tym razem za znakami żółtego szlaku turystycznego. Nasi znajomi w chwili zwątpienia, zagrożenie, które jest trudne, aw rzeczywistości nie jest tak źle, podejmują decyzję o wejściu z nami. Take o to rozpoczynamy wędrówkę wyruszającą na żółty szlakiem. Wcześniejsi członkowie również zielony, który prowadzi na Przełęcz Liliowe – 1952 mnpm; czyli do miejsc, które stanowią uznawaną geologiczną i krajobrazową granicę pomiędzy Tatrami Wysokimi, a Zachodnimi.

Trasa z początku idzie na wysokość płasko, podziwiając widoki na Kościelec (2155 mnpm) czy Świnicę (2301 mnpm). Jednak od Dwoiśniaka (czyli miejsca rozejścia szlaków zielonego i żółtego) zaczyna się samo. Trasa zaczyna nas wyprowadzać całkowicie w górę, tutaj dzielimy się na dwie grupy. Pierwsza trzyosobowa, której idą: mój Tato, Ja oraz najmłodsza uczestniczka wycieczek (11 lat) Wiktoria (na której to przypadku nie wystąpiły żadne skutki, tylko wbiega sobie po stopniach). Druga grupa to reszta naszej ekipy, która utworzyła się na spokojnie. W taki sposób pokonujemy kolejne stopnie, odliczamy słupy wyciągu i podążamy jak najbliżejmy się do stacji kolejki na Kasprowym Wierchu.

W końcu dotarliśmy do miejsca, w którym można znaleźć rozwiązanie. Nie wiem, kiedy je pokonaliśmy, naprawdę szybko się wejdzie. Teraz pozostaje nam ostatni łuk lekko wznoszący się ku górze i prowadzący nas na szczyt Kasprowego Wierchu, gdzie meldujemy się o godzinie 14:30. Kasprowy Wierch (1987 mnpm) na szczyt, którego nazwa pochodzi z leżącej u podnóży szczytu Hali Kasprowej, a ta z kolei według podań ludowych od imienia lub przezwiska jej właściciela – górala Kaspra. Tuż poniżej zewnętrznego wierzchołka stoi budynek, w którym znajduje się bar, restauracja, kiosk, poczekalnia dla oczekujących na zjazd kolejką, przechowalnia nart, WC oraz zimowa stacja TOPR. W roku 1938 na szczycie zbudowano Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne Kasprowy Wierch. Od 1945 r. jest zainstalowany w budynku w Polsce, obecnie Obserwatorium Meteorologiczne IMGW.

Mamy jeszcze trochę czasu zanim reszta ekipy dołączy do nas, wykorzystujemy go na wykonanie pamiątkowych zdjęć. Widoki z Kasprowego Wierchu są naprawdę genialne, widać stąd Tatry Zachodnie, Tatry Słowackie i oczywiście Tatry Wysokie. Znajduje się tutaj także spora grupa ludzi, na pewno można znaleźć w kolejce linowej, przez którą czasami docierają, nawet nieodpowiednio określonych turyści, np. Panie w szpilkach, na szczęście dzisiaj niewidoczne tutaj nieprzewidzianych dla gości, co może na pewno wystąpić. Świadomość dostępnych do wyjścia w góry odpowiednio przygotowana z roku na rok jest coraz większa.

Po chwili dotarli do nas nasi znajomi, tak łączymy się i razem już idziemy do stacji kolejki. Tradycyjnie już na powrót właśnie wybieramy zjazd kolejką do Kuźnic. Całoroczna kolej linowa z Kuźnic na szczyt Kasprowego Wierchu w Tatrach została uruchomiona w 1936 roku. Długość trasy wynosi 4252,81 metra. Kolej pokonuje 936 m znaczenie przy wejściu na 22%, poruszając się po 6 podporach. Od roku 2007 wagonik ma prędkość 8 m/s (wcześniej jego prędkość transmisji 5 m/s), przewożąc jednorazowo maksymalnie 60 osób. Na Myślenickich Turniach przesiadka do innej wagoniki. Następny odcinek trasy jest bardziej stromy – największa przewyższenie wagonika nad terenem wynoszącym 180 metrów. Wagonik dobija do stacji kolejowej znajdującej się na wysokości 1959 m npm, 26 metrów pod wierzchołkiem Kasprowego Wierchu.

Warto wiedzieć, że 6 maja 2007 r. odbył się ostatni kurs tej najstarszej w Europie kolei linowej przed jej gruntownym remontem. Plany rozszerzenia kolei i jej przepustowości, dostępne do wykorzystania przez samą kolej w 1934, wywołane protesty poza (w tym przyrodników), ekologów i przeszkód części społeczeństwa. Zgodnie z wydaniem modernizacji zakończono 15 grudnia 2007. Oficjalne otwarcie nowej kolei linowej po jej szczegółowej przebudowie 18 stycznia 2008 prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński. Wsiadamy do kolejki, a dla naszych ostatnich uczestników zjazd jest nie lada przypadający.

W taki właśnie sposób kończy się nasza substancja w Tatrach. Musiałem ją na pewno zaliczyć do udanych, pogoda napisała w 100%, nie było tak gorąco jak na Sarniej Skale. Szło się na prawdę świetnie, no i oczywiście wspaniałe widoki.